Suze’s dagblog

Suze van Baarle is rechercheur en teamleider bij de Amsterdamse politie.  Melvin, Carlijn en Krijn vormen haar team. Suze is getrouwd met Stijn Huigens en ze hebben twee zoontjes, Lody van elf en Kris van zeven.


Vanochtend kwam ik maar moeilijk mijn bed uit. Het weekend was gezellig en slopend. Zaterdag hadden we ons huis vol met vrienden van Stijn die voetbal kwamen kijken. Omdat de zomervakantie begonnen is, mochten de kinderen opblijven om mee te kijken. Maar wie had nu gedacht dat het zo lang zou duren, eerst een verlenging en ook nog penalty's
Kris heeft het niet volgehouden, die sliep al voordat de verlenging begon. Hij viel gewoon in slaap, door alle drukte die Stijn met zijn vrienden maakten heen. Maar Lody is tot het einde toe opgebleven. En daarna was hij zo opgewonden dat hij moeilijk in slaap kon komen. Het gevolg was dat ik gisteren met een vreselijk chagrijnig en lamlendig kind in huis zat, terwijl Stijn zijn roes uitsliep. Hij had het nog laat gemaakt. Ik niet, ik ben na onze geweldige overwinning naar bed gegaan.

Hier op het bureau zit de oranjestemming er ook goed in. We hebben een pool lopen (ik heb hem door Stijn in laten vullen) en ik sta nu op de vierde plaats. Ik heb ons als kampioen dus ik zie mijn kansen stijgen. Van Tiel heeft Argentinië als winnaar en is nog steeds overtuigd dat zij het gaan worden. Ach...

"Weet je al iets meer over die man die vorige week in zijn been is geschoten op klaarlichte dag?" vroeg Van Tiel vanochtend meteen toen ik binnenkwam.
Ik keek hem nogal verbaasd aan. Sinds wanneer maakte hij zich druk om zo'n enkel schietincident? Niet dat het niet ernstig is, maar dat laat hij meestal gewoon aan ons over.
"Volgens mij hebben we iedereen gehoord, maar zijn we er nog niet uit."
"Zorg daar dan voor."

Ik bleef hem blijkbaar wat verbaasd aankijken want hij schraapte even zijn keel en mompelde toen dat de moeder van het slachtoffer een goede kennis van zijn vrouw was. Aha, dat verklaarde het. Van Tiel wil niet dat zijn kennissenkring merkt dat we ook wel eens iets niet kunnen oplossen. Dat vertelt hij er vast nooit bij.
"We zullen het extra aandacht geven," zei ik nogal cynisch.
Hij stapte snel van het onderwerp af. "Er is gisteren ook een melding geweest van een zelfmoordpoging, een meisje dat bleekwater heeft gedronken. Ze ligt op de intensive care."
Dat zijn de nare berichten die we eigenlijk wekelijks voor onze kiezen krijgen. Mensen die dood gevonden worden, zelfmoordpogingen, ongelukken, het komt echt niet allemaal in de krant.
"Hoe oud?"
"Zestien jaren jong, ze komt uit het asielzoekerscentrum. Ik wil dat je precies weet waarom dit gebeurd is. Of ze het ook echt zelf heeft gedaan en dat er geen dwang achter gezeten heeft."
Ik ben samen met Carlijn naar het Sint Lucas Andreas Ziekenhuis gereden, daar lag ze en daar was ook de familie. Een ontroostbare moeder en een verstarde vader. Er moest een tolk aan te pas komen, de familie komt uit Irak en ze spreken geen engels. Er kwam geen helder verhaal uit, alleen gejammer van haar en zwijgen van hem. Daarop zijn we naar het centrum gereden. De hulpverleners die we gesproken hebben zijn diep geschokt, ze hadden dit niet verwacht. Het meisje was rustig, vriendelijk en de toekomst van de familie zag er sinds kort ook wat rooskleuriger uit.
Eind van de dag kwam er een bericht uit het ziekenhuis, het meisje was overleden en bleek zwanger te zijn. Hier zijn we nog lang niet mee klaar, vrees ik.