Suze’s dagblog

Suze van Baarle is rechercheur en teamleider bij de Amsterdamse politie.  Melvin, Carlijn en Krijn vormen haar team. Suze is getrouwd met Stijn Huigens en ze hebben twee zoontjes, Lody van elf en Kris van zeven.

Blij dat ik zo meteen het bureau uit kan lopen. Wat een dag! Het begon al verkeerd zodra ik binnen was en met een kop thee achter mijn bureau schoof. Stond ineens Van Tiel, onze commissaris, voor mijn neus.
“Wanneer krijg ik je rapport over de zoektocht naar die Britten?”
“Heeft dat haast,” vroeg ik nog en dat had ik natuurlijk niet moeten doen.
“Een ongepaste vraag! Ik verwacht het deze ochtend nog. Vandaag gaan de Britten met hun gezicht op onze website. Opsporing Verzocht besteedt er deze week ook aandacht aan. Ik moet een verhaal hebben als er naar onze inzet wordt gevraagd. Dus zorg daar gewoon voor.” Hij wierp nog een laatdunkende blik op me en beende met grote passen weg.

De hele ochtend was ik kwijt aan dat rapport. Ik heb daar een bloedhekel aan, maar het hoort er helaas bij. Voortvluchtige Britten, acht stuks, die zich in Amsterdam verschanst hebben en we hebben geen idee waar. Ik klikte de website open: ja hoor, daar stonden ze. Ik heb hun gezichten al zo vaak bekeken. Drugssmokkel, mishandeling, verkrachting, absoluut geen lekkere jongens. Ik hoop dat de oproep aan het publiek wat oplevert.

“Er is een aangifte van mishandeling. Iemand is op zijn hoofd getimmerd, zomaar uit het niets, bij het Centraal Station,” vertelde Melvin tijdens de lunch.
“Moeten wij daar achteraan?” vroeg ik verbaasd.
“Er wordt gedacht aan een knock-out game,  als dat zo is kan er paniek uitbreken.”
“Knock-out game?  We zitten hier toch in Amsterdam?” Naar mijn weten is dat hier nog niet voorgekomen. In de VS en Engeland is het een hype; een gewelddadig spel met als doel een willekeurige voorbijganger in één klap knock-out slaan.
“Hebben we getuigen?”
“Ja, twee omstanders hebben een jonge man gezien die met iets wat op een steen leek, zomaar een flinke klap uitdeelde. Het slachtoffer is hevig bloedend per ambulance afgevoerd.”

Mijn middag ging op aan getuigenverklaringen, kijken of ze iemand uit onze dossiers herkenden en een compositietekening laten maken. En het leverde uiteindelijk helemaal niets op. Ja, een tekening, dat is een begin. Een kop erbij die wat mij betreft zo naast die acht Britten kan. Hoe ziek ben je als je iemand zomaar zijn hersens inslaat?

Daarom ben ik blij dat het erop zit. Dit was typisch zo’n dag die ik van me af wil schrijven en dan snel naar huis. Stoeien met Lody en Kris, met zijn allen eten en vanavond lekker met Stijn, als de jongens naar bed zijn, een fles Chardonnay opentrekken. Mag hij een van zijn jazzalbums opzetten en ga ik op de bank liggen met mijn wijntje.